Lika

Kiedy byliśmy w Turcji na wakacjach widzieliśmy przepiękny pokaz tańca brzucha w wykonaniu kilku tancerek. Zachwyciłam się ich gibkością, świadomością swojego ciała i seksapilem. 

Podziw i zachwyt przeplatały się w odrobiną zazdrości. Też by chciała tak umieć! Tyle tylko, że mój brzuch po ciąży i po dużej dawce nadprogramowych kilogramów absolutnie nie nadaje się do pokazywania. Chciałabym  umieć tańczyć dla siebie (no może nie tylko dla siebie, ewentualnie jeszcze mąż mógłby ocenić postępy w tej dziedzinie;-)

Kilka dni temu byliśmy w pobliskiej miejscowości na festynie żegnającym lato i wśród atrakcji dnia był również pokaz tańca brzucha. Znowu świetny, choć wersja egipska nie była tak olśniewający jak ta turecka. Zachowałam ulotkę reklamującą te zajęcia i z kartą Multisport w ręku pojechałam  na pokazową lekcję dla początkujących. Była instruktorka i 5 osób: 4 młode i zgrabne dziewczyny oraz ja. Nie najlepiej czułam się patrząc w lustro i próbując odtwarzać dość dziwaczne ruchy. Instruktorka zachęcała do pokazywania brzucha, ale jakoś trudno mi się było przełamać (szczególnie w tym towarzystwie). Mówiła dużo o akceptacji swojego ciała, o tym, że tylko osoba, która je zaakceptuje, może tańczyć w sposób świadomy i być w odbiorze zaakceptowaną przez widza. Dało mi to do myślenia: ja mimo zmian, które się dokonują w moim ciele i te zmiany są zdecydowanie pozytywne, nie do końca akceptuję swój wygląd. Szczególnie brzuch traktuję jako przysłowiową piętę achillesową. Dlatego to przełamanie się jest dla mnie trudne, ale z drugiej strony chce powalczyć ze sobą o tą części ciała. Same zajęcia były dziwaczne, dość długa rozgrzewka i dużo ćwiczeń rozciągających a potem napinających i rozluźniających kolejne partie mięśniowe. Ubawiłam się przy naprzemiennych ruchach pośladków, bo wcale nie jest łatwo napinać osobno każdą z tych partii mięśniowych. Potem co prawda bolały mnie wszystkie mięsnie, szczególnie te głęboko położone wokół pasa biodrowego, ale widzę głęboki sens tych zajęć, a może raczej traktuję to jako wyzwanie. Nie wiem czy długo wytrzymam, ale na razie chcę – nie tyle umieć tańczyć taniec brzucha, co wzmocnić swoje mięśnie i bardziej zaakceptować swojej ciało. Myślę, że te zajęcia mogą mi w tym pomóc.  A jak  wygląda u Was sprawa samoakceptacji?