Lika

Wszystko w życiu ma swój czas: jest czas radości i czas smutku.
Kiedy wracaliśmy z zimowego wyjazdu na narty, pełni radości i sympatycznych wrażeń, nie sądziłam, że czas smutku jest tak blisko. Tuż za progiem …
W ostatnim dniu ferii czyli w niedzielę 27.II zmarł mój tata.
Od prawie dwóch lat walczył z rakiem płuc i przegrał tą walkę. Od grudnia był już w hospicjum domowym, pod troskliwą opieką bliskich, lekarzy i aparatury medycznej. Właściwie wiedzieliśmy, że jego czas już się kończy, ale czy można przygotować się na śmierć kogoś bliskiego?
Wróciliśmy w sobotę, poczekał na nas. Odszedł w niedzielny poranek, w nadziei zmartwychwstania, wśród bliskich. Bardzo mi go brakuje, ale cieszę się, że miałam tak dobrego ojca – pełnego miłości, cierpliwości, łagodności, troski o innych i poczucia humoru. Taki ojciec to wielki skarb.

“Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to, co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie, że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego
Nie bądź pewny, że czas masz, bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stad odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się nie umierać
kochamy wciąż za mało i stale za późno
Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny.
Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą. ”
X. Jan Twardowski